Three Poems and three Micro-poems by Soodabeh Saeidnia Published in Lothlorien Poetry Journal

The Mansion She Inherited

she lives in a mobile mansion

inherited from Hopis in New Mexico

built with sugar cane and cinnamon

decorated with yellow flyers

hanging all over the wall in the dining room

blue stairs are one-way only toward Sirius

green, two-lane highway toward Orion

the curtain, knitted from butterflies’ dream in cocoon

windows open to the scent of Chaparral

she irrigates the field with a cup of coffee

filled with organic memories of her ancestors

non-GMO flowers growing in the backyard

are the only weeds she needs to crop


I saw a man
stood still on the edge
of the George Washington bridge.
His feet rooted into the river
and his hands offered birds
a resting nest but the man
was just a man and the bird,
just a bird. His roots,
taken away by the stream
and birds weren’t patient
until the spring ushered.

Garden of Memory

There is an apple tree
standing in the middle
of the grandfather’s garden.

People say
it’s been there
since Adam and Eve
took its fruit
and lost their memories.

We gave away
hundreds of the apples,
and now the city
is stumbling
on the edge
of oblivion.



his well-thumbed pages
torn off
and his fragile binding
when she closed his book


sometimes a man
bends his dream
to build a bridge


since the day
you flew away
from this cursed land,
a picture of your last kiss
rises every dawn
and a memory
sets every dusk

عمارتی که او به ارث برده است

او در عمارتی متحرک زندگی می کند

که از هپی ها در نیومکزیکو به ارث برده

و از دارچین و آب نبات ساخته شده

با برگه های زرد تبلیغاتی تزیین شده

که بر سراسر دیوار در اطاق پذیرایی آویخته

پله های آبی، شاهراهی یک طرفه بسوی صورت فلکی شکارچی است

پله های سبز، بزرگراهی دو طرفه بسوی ستاره یمانی

پرده ها از رویای پروانگان در پیله بافته شده

پنجره ها رو بسوی عطر گون باز است

او دشت را با فنجان قهوه ای آبیاری می کند

که از رویاهای اجدادش لبریز است

گلهای روییده بدون حشره کش در حیاط پشتی

تنها علفهایی است که نیاز به هرس کردن دارد

بی ریشه

مردی را دیدم که بی حرکت

بر لبه پل جورج واشتگتن ایستاده بود

پاهایش در رودخانه ریشه کرده

و دستهایش لانه پرندگان شده

اما مرد انسانی بیش نبود

و نه پرنده چیزی بیش از یک پرنده

ریشه هایش با جریان اب رفت

و پرندگان تا بهار دوام نیاوردند

باغ خاطرات

در میان حیاط پدربزرگ

درخت سیبی روییده است

مردم می گویند که از زمان آدم و حواآنجا بوده

تا اینکه آندو از سیبهایش خورده

و دچار فراموشی شدند

ما صدها سیبش را به مردمان بخشیدیم

و اینک شهری در آستانه فراموشی است

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s